ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Ο ΤΡΑΜΠ ΧΑΡΙΖΕΙ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΣΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΩΠΑΙΝΕΙ – ΠΩΣ ΟΙ ΗΠΑ ΜΑΣ ΠΕΤΑΝΕ ΣΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΣΟΥΛΤΑΝΟΥ – Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΟΥ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

 

Το γεωπολιτικό σκηνικό στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή μεταβάλλεται πλέον με

δραματική ταχύτητα, φέρνοντας την Ελλάδα αντιμέτωπη με τις πιο εφιαλτικές προκλήσεις της σύγχρονης ιστορίας της. Οι νεο-οθωμανικές φαντασιώσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και της Άγκυρας για ανασύσταση της αυτοκρατορίας δεν αποτελούν πλέον απλή ρητορική για εσωτερική κατανάλωση. Όταν η τουρκική ηγεσία μιλά δημόσια για την «πατρίδα της καρδιάς μας», περιγράφει έναν ξεκάθαρο επεκτατικό χάρτη που ακρωτηριάζει την εθνική κυριαρχία γειτονικών κρατών, βάζοντας στο στόχαστρο την Κύπρο, τη Θράκη, την Ανατολική Μακεδονία, τη Θεσσαλονίκη, την Κρήτη και τα μισά νησιά του Αιγαίου.

Η επεκτατική αυτή στρατηγική ξεδιπλώνεται πλέον με θράσος σε πολλαπλά μέτωπα. Μετά τις εμπρηστικές αναφορές για την ανάγκη «απελευθέρωσης» της Ιερουσαλήμ, ο Λίβανος μετατρέπεται στο νέο, κρίσιμο πεδίο της τουρκο-ισραηλινής αντιπαράθεσης. Η ωμή προειδοποίηση του Ερντογάν ότι η ασφάλεια της Τουρκίας ξεκινά από τη Βηρυτό και τη Δαμασκό αποδεικνύει ότι η Άγκυρα επιχειρεί να εκμεταλλευτεί το τεράστιο κενό ισχύος που άφησε στην περιοχή η κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία και η αποδυνάμωση της ιρανικής επιρροής. Η Τουρκία επεκτείνει συστηματικά την παρουσία της στον Λίβανο, τρομοκρατημένη από την πιθανότητα να κυριαρχήσει το Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο και να ελέγξει τα τεράστια, ανεκμετάλλευτα ενεργειακά αποθέματα της περιοχής. Στο πλαίσιο αυτό, η Άγκυρα βλέπει με ακραία καχυποψία τη συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων υδάτων μεταξύ Λιβάνου και Κύπρου, θεωρώντας ότι υπονομεύει τα δικά της συμφέροντα και εκείνα του ψευδοκράτους.

Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό περιβάλλον, η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών υπό τη διοίκηση του Ντόναλντ Τραμπ εγείρει σοβαρότατα ερωτήματα και προκαλεί έντονη ανησυχία. Παρά τις προσπάθειες σκληροπυρηνικών κύκλων στο Ισραήλ να παρουσιάσουν την Τουρκία ως τον επόμενο στρατιωτικό στόχο της Δύσης, η προσωπική, απρόβλεπτη σχέση μεταξύ Τραμπ και Ερντογάν λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας για τις επεκτατικές επιδιώξεις της Άγκυρας. Η πρόσφατη κριτική του Τραμπ για τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς στη Βηρυτό, αμέσως μετά την εύθραυστη ειρηνευτική συμφωνία με το Ιράν, ενισχύει τη θέση του Τούρκου προέδρου. Η Ουάσιγκτον, εγκλωβισμένη σε μια κοντόφθαλμη λογική ισορροπιών, αντιμετωπίζει πλέον την Άγκυρα ως έναν «αναγκαίο, αν και άβολο, αμυντικό εταίρο» που μπορεί να σταθεροποιήσει την περιοχή, παραβλέποντας εγκληματικά το γεγονός ότι η ίδια η Τουρκία είναι ο βασικός πυροδότης των εντάσεων.

Η μεγαλύτερη όμως τραγωδία για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα εντοπίζεται στην Αθήνα και στην υποτακτική πολιτική της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η ελληνική πλευρά συνεχίζει να δηλώνει δογματικά και χωρίς ανταλλάγματα «δεδομένος σύμμαχος» των ΗΠΑ, ικανοποιώντας κάθε χατίρι και απαίτηση του Ντόναλντ Τραμπ, την ίδια ώρα που η Ουάσιγκτον ετοιμάζεται να αναβαθμίσει γεωστρατηγικά τον περιφερειακό ρόλο της Τουρκίας. Η επικείμενη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, όπου ο Τραμπ αναμένεται να συναντηθεί με τον Ερντογάν, αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την Άγκυρα να νομιμοποιήσει τον ηγεμονικό της ρόλο στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, με την πλήρη ανοχή της αμερικανικής ηγεσίας.

Η Ελλάδα δεν έχει πλέον το περιθώριο να παρακολουθεί τις εξελίξεις ως παθητικός θεατής, εγκλωβισμένη στις αυταπάτες περί «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο. Η Άγκυρα, με τη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» και το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, έχει ήδη κυκλώσει γεωγραφικά τη χώρα μας, ενώ η εργαλειοποίηση των μεταναστευτικών ροών και η συνεχής αμφισβήτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων των νησιών αποτελούν μια διαρκή, υπαρξιακή απειλή.

Απέναντι σε αυτόν τον θανάσιμο κίνδυνο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη οφείλει να εγκαταλείψει αμέσως την πολιτική του καλοπιάσματος και να θέσει τις πιο σκληρές, αδιαπραγμάτευτες κόκκινες γραμμές εντός της Συμμαχίας. Η Αθήνα έχει την υποχρέωση να ξεκαθαρίσει προς κάθε κατεύθυνση –και κυρίως προς την Ουάσιγκτον– ότι δεν πρόκειται να ανεχθεί την αναβάθμιση ενός κράτους-ταραξία που απειλεί με πόλεμο ένα άλλο μέλος του ΝΑΤΟ. Εάν ο Ντόναλντ Τραμπ επιχειρήσει στην επικείμενη Σύνοδο Κορυφής να χρίσει την Τουρκία ως τον απόλυτο τοποτηρητή της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα οφείλει να χρησιμοποιήσει το ύστατο διπλωματικό της όπλο: την άσκηση βέτο (VETO). Οποιαδήποτε άλλη υποχώρηση ή σιωπή μπροστά στα αμερικανικά και τουρκικά σχέδια θα ισοδυναμεί με εθνική συνθηκολόγηση, αφήνοντας τη χώρα απροστάτευτη απέναντι σε μια αναθεωρητική δύναμη που δεν θα διστάσει να μετατρέψει τις φαντασιώσεις της σε πολεμική πραγματικότητα.