ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΑΠΟΓΝΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ! Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ-ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ «ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΕΙ» ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΕ 18 ΜΕΡΕΣ – ΠΑΝΩ ΑΠΟ 300.000 ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ

 

Η ασφυκτική πίεση που ασκεί η ανεξέλεγκτη ακρίβεια στα ελληνικά νοικοκυριά ξεπερνά κάθε

προηγούμενο, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι το πολυδιαφημισμένο «success story» και η περίφημη ανάπτυξη της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας μύθος που εξατμίζεται μπροστά στα άδεια πορτοφόλια των πολιτών. Η σκληρή καθημερινότητα για χιλιάδες μισθωτούς γίνεται ολοένα και πιο δραματική, καθώς οι μισθοί πείνας αδυνατούν πλήρως να συμβαδίσουν με το διαρκές ράλι των ανατιμήσεων σε βασικά αγαθά, ενέργεια και υπηρεσίες. Αυτή είναι η ζοφερή πραγματικότητα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας: μια βίαιη ακρίβεια που «καταβροχθίζει» τα εισοδήματα και οδηγεί τον λαό σε μια πρωτοφανή κατάσταση φτωχοποίησης, με τον μηνιαίο μισθό να καλύπτει, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μόλις τις πρώτες 18 ημέρες του μήνα, αφήνοντας τις οικογένειες εκτεθειμένες στην οικονομική εξαθλίωση για το υπόλοιπο διάστημα.

Τα επίσημα διαθέσιμα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά και γκρεμίζουν κάθε κυβερνητικό κυβερνητικό αφήγημα περί ευημερίας, καταδεικνύοντας το μέγεθος της απόγνωσης στην οποία έχει περιέλθει η κοινωνία. Η συντριπτική πλειονότητα των μισθωτών παραμένει εγκλωβισμένη σε αποδοχές που δεν ξεπερνούν τα 1.200 ευρώ μεικτά, ενώ ο μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης καθηλώνεται γύρω στα 1.363 ευρώ μεικτά –δηλαδή μόλις 1.087 ευρώ καθαρά– την ώρα που το στεγαστικό κόστος έχει εκτιναχθεί στα ύψη και οι ανελαστικές δαπάνες τσακίζουν την αγοραστική δύναμη. Το γεγονός ότι ένας στους δύο εργαζόμενους αναγκάζεται πλέον να αναζητά και δεύτερη δουλειά απλώς και μόνο για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, αποτελεί τον απόλυτο διασυρμό για ένα κράτος που ισχυρίζεται ότι εκσυγχρονίζεται.

Η κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου αποτυπώνεται ακόμη πιο τραγικά στην πρωτοφανή αύξηση των εργαζόμενων συνταξιούχων, οι οποίοι έχουν πλέον ξεπεράσει τις 300.000. Πρόκειται για ανθρώπους που, αφού εργάστηκαν μια ολόκληρη ζωή, εξαναγκάζονται από την οικονομική δυσπραγία και τις περικεκομμένες συντάξεις να επιστρέψουν στην αγορά εργασίας για να μην πεινάσουν, γεγονός που αποτελεί μνημείο κοινωνικής αναλγησίας της σημερινής διακυβέρνησης. Ενώ λοιπόν το Μέγαρο Μαξίμου πανηγυρίζει για τη βελτίωση των μακροοικονομικών δεικτών και την ευημερία των αριθμών, η χαοτική απόσταση ανάμεσα στα πενιχρά εισοδήματα και το πραγματικό κόστος ζωής αποκαλύπτει μια κοινωνία δύο ταχυτήτων, όπου ο απλός πολίτης θυσιάζεται καθημερινά, βιώνοντας μια υποτιμητική και εξουθενωτική καθημερινότητα χωρίς καμία ουσιαστική κρατική προστασία.