Με φόντο την κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας και με το Καστελόριζο να βρίσκεται διαρκώς
στο επίκεντρο των ελληνοτουρκικών εντάσεων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να πραγματοποιήσει τριήμερη επίσκεψη στο ακριτικό νησί, συνοδευόμενος από κυβερνητικά στελέχη, πολιτικούς παράγοντες και ένα πολυπληθές επικοινωνιακό επιτελείο. Μια επίσκεψη που η κυβέρνηση παρουσιάζει ως «κίνηση εθνικής αυτοπεποίθησης», αλλά η οποία προκαλεί εύλογα ερωτήματα για το τι ακριβώς μένει πίσω από τις κάμερες, τις δηλώσεις και τις φωτογραφίες.
Ο πρωθυπουργός επισκέφθηκε τη Ρω και τη Στρογγύλη, βρέθηκε σε φυλάκια, συνομίλησε με στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και στρατευμένους, επιθεώρησε εγκαταστάσεις και επισκέφθηκε το ταχύ περιπολικό του Πολεμικού Ναυτικού που βρίσκεται στο Καστελόριζο. Οι εικόνες ήταν ασφαλώς εντυπωσιακές και το επικοινωνιακό μήνυμα προσεκτικά σκηνοθετημένο. Το ερώτημα, όμως, είναι τι ακολουθεί όταν σβήσουν οι κάμερες.
Γιατί το Καστελόριζο δεν χρειάζεται μόνο φωτογραφίες, δηλώσεις συμπαράστασης και κυβερνητικές περιοδείες. Δεν χρειάζεται ακόμη μία επικοινωνιακή παράσταση περί «εθνικής αυτοπεποίθησης». Χρειάζεται συγκεκριμένες πολιτικές αποφάσεις που να αποτυπώνουν στην πράξη την ελληνική κυριαρχία και την αποφασιστικότητα της Αθήνας.
Την ώρα που η Άγκυρα συνεχίζει να προκαλεί και να επιχειρεί να δημιουργεί τετελεσμένα στην Ανατολική Μεσόγειο, η κυβέρνηση επιλέγει να μιλά για 37 έργα, για υποδομές, για κατοικίες, για ύδρευση, αποχέτευση και ενεργειακή μετάβαση. Προφανώς και όλα αυτά είναι αναγκαία για τους κατοίκους του Καστελόριζου. Προφανώς και ένα ακριτικό νησί δικαιούται αξιοπρεπείς υποδομές, γιατρούς, εκπαιδευτικούς και στέγαση. Όμως το Καστελόριζο δεν είναι απλώς ένας ακόμη δήμος που χρειάζεται καλύτερο βιολογικό καθαρισμό και ένα καλύτερο λιμάνι.
Είναι ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία του ελληνικού γεωπολιτικού χάρτη.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση. Η κυβέρνηση μιλά για «προστασία των συνόρων και των κυριαρχικών δικαιωμάτων», ενώ η επίσκεψη του πρωθυπουργού περιορίζεται, σε επίπεδο δημόσιων ανακοινώσεων, κυρίως σε συμβολισμούς, έργα υποδομής και διαβεβαιώσεις ότι «κανείς δεν είναι μόνος του».
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι κάτοικοι του Καστελόριζου πρέπει να αισθάνονται ότι η Αθήνα βρίσκεται δίπλα τους. Όμως το ερώτημα είναι αν η παρουσία ενός πρωθυπουργού με συνοδεία, κάμερες και φωτογράφους αρκεί για να μετατραπεί η «εθνική αυτοπεποίθηση» από σύνθημα σε πραγματική πολιτική.
Και ακόμη περισσότερο: γιατί η κυβέρνηση δεν αξιοποιεί τη συγκεκριμένη συγκυρία για να ανοίξει ουσιαστικά τη συζήτηση για την άσκηση των δικαιωμάτων που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας; Γιατί η επίσκεψη στο Καστελόριζο δεν συνοδεύεται από μια σαφή πολιτική πρωτοβουλία για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών και την προώθηση των ελληνικών θέσεων στην Ανατολική Μεσόγειο; Γιατί η συζήτηση για τα 12 ναυτικά μίλια παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα αναπάντητα ερωτήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής;
Ο Πρωθυπουργός πρέπει να επισκέπτεται το Καστελόριζο. Το νησί πρέπει να βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο της ελληνικής πολιτικής και διπλωματικής στρατηγικής. Ο Μητσοτάκης όμως κατάντησε αυτή την επίσκεψη σε ένα επικοινωνιακό γεγονός, εάν δεν συνοδεύεται από συγκεκριμένες πολιτικές πρωτοβουλίες.
Γιατί όταν ένας πρωθυπουργός φτάνει σε ένα ακριτικό νησί με δεκάδες κάμερες να καταγράφουν κάθε του βήμα, το ζητούμενο δεν είναι μόνο η εικόνα. Είναι το μήνυμα που στέλνει στην άλλη πλευρά του Αιγαίου. Ότι ο Πρωθυπουργός του εχθρού πήγε για… ΣΚ στο Καστελόριζο και όχι για να ασκήσει διπλωματία και εξωτερική πολιτική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου