ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΕΝΤΥΠΩΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΑΜΠ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΙ ΣΤΟ ΠΕΚΙΝΟ – «ΑΝ ΔΕΝ ΧΕΙΡΙΣΤΕΙΤΕ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΘΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΟΥΜΕ» – ΑΔΙΑΝΟΗΤΗ ΞΕΦΤΙΛΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΞΕΠΕΣΜΕΝΗ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ

 

Η επίσημη επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στο Πεκίνο εξελίχθηκε σε ένα θέατρο εντυπώσεων, όπου η

αμερικανική πλευρά αναλώθηκε σε φιλοφρονήσεις και κοινοτοπίες, ενώ η κινεζική ηγεσία έθεσε με απόλυτη σαφήνεια τα όρια της παγκόσμιας ισορροπίας. Παρά την προσπάθεια του Αμερικανού προέδρου να παρουσιάσει μια εικόνα προσωπικής φιλίας με τον Σι Τζινπίνγκ, η πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων αποδείχθηκε πολύ πιο σύνθετη από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα της Ουάσινγκτον.

Ο Τραμπ, συνοδευόμενος από μια στρατιά επιχειρηματιών και στελεχών όπως ο Έλον Μασκ και ο Τιμ Κουκ, φάνηκε να προσεγγίζει τη συνάντηση περισσότερο ως μια επιχειρηματική διαπραγμάτευση για την εξυπηρέτηση συμφερόντων εταιρειών, όπως η Boeing, παρά ως μια ουσιαστική διπλωματική αποστολή. Οι αναφορές του στον Σι ως «σπουδαίο ηγέτη» και οι υποσχέσεις για μια σχέση «καλύτερη από ποτέ» στερούνταν στρατηγικού βάθους, υπογραμμίζοντας την αδυναμία της αμερικανικής διπλωματίας να διαχειριστεί με σοβαρότητα τα ακανθώδη ζητήματα.

Αντιθέτως, ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ εμφανίστηκε ως ο πραγματικός εγγυητής της σταθερότητας. Με μια ομιλία που συνδύαζε την ιστορική γνώση και τη στρατηγική διορατικότητα, υπενθύμισε την «Παγίδα του Θουκυδίδη», προειδοποιώντας για τους κινδύνους που εγκυμονεί η αμερικανική επιθετικότητα. Η Κίνα έθεσε το ζήτημα της Ταϊβάν ως την απόλυτη κόκκινη γραμμή, καθιστώντας σαφές ότι η ειρήνη εξαρτάται από τον σεβασμό της κυριαρχίας της και όχι από τις διαθέσεις της Ουάσινγκτον.

Ενώ ο Τραμπ επιχειρούσε να αποσπάσει εμπορικές παραχωρήσεις για το βόειο κρέας και τη σόγια, η Κίνα προέβαλε ένα όραμα «κοινής ευημερίας» και ενός νέου μοντέλου σχέσεων μεγάλων δυνάμεων. Η κινεζική στάση, όπως αποτυπώθηκε και στα κρατικά μέσα ενημέρωσης, ήταν εποικοδομητική και αισιόδοξη, αναδεικνύοντας τη χώρα ως μια δύναμη που επιδιώκει τη συνεργασία και όχι την αντιπαράθεση. Η αντίθεση ήταν έκδηλη: από τη μία πλευρά μια Ουάσινγκτον που αναζητά απεγνωσμένα διέξοδο από τις εσωτερικές και διεθνείς πιέσεις, και από την άλλη ένα Πεκίνο που κινείται με αυτοπεποίθηση, θέτοντας τους όρους για το «λαμπρό μέλλον» των σινο-αμερικανικών σχέσεων στη νέα εποχή.